Nekoliko problemskih polja
- daljnja politizacija čina gledanja – osobito u segmentu u kojem i izvođače tretiramo kao jedan tip gledateljske zajednice – što se događa s njihovim činom gledanje – koji tip interesa oni reprezentiraju vlastitim činom gledanja
- korištenje plesa kao pandana Satieovoj furniture music – ples ne pretendira na to da postane centralna označiteljska praksa, nego više da facilitira neke druge označiteljske prakse
- uzimanje duration-performancea kao institucionalizirane izvedbene prakse i njezino seljenje u plesnu izvedbu – što se događa na ovaj način kad durabilitet otklanja mogućnost ocjenjivanja izvedbe kao finaliziranog umjetničkog projekta
- problem u recepciji postojanja u istom subjektu autora i objekta autorske izvedbe, osobito u situaciji kad postoji nominalni dramaturg kao netko tko nije uključen u sam izvedbeni čin
- ples kao stage designe
Zadaci
(Oliver)
- ples kao razgledavanje
- otplesati svaki segment ponuđenog prostora – izvedba dosljednosti / izvedi dosljednost
- drawing a completed portrait of Picasso – Gertrude Stein: If I Told Him – Yves Klein
- Yoko Ono i John Lennon: „Bed Piece“
(Sandra)
- gradnja kroz niz repetativnih radnji – nešto što naglo i neočekivano to poruši – nakon toga dolaze mir i tišina
(Ana)
- međuprostor pleše, a ne oni koji ga stvaraju
- optička iluzija
- pomak prostora, a ne plesača
(Selma)
- stejdždizajniranje pri čemu sam stage-designe nije vidljiv, nego samo tijela – da se vidi samo radnja postavljanja, ne i ono što se postavlja, do jedne točke
- korištenje figurica s likovima Sandre i Selme – trebala bi se vidjeti samo radnja postavljanja, a ne i sami objekta
- pet izvođača u prostoru s lopticom – odskakanje loptice kao score za izvođače
- koreografiranje perspektive
Nema komentara:
Objavi komentar